Akademia Pedagogiki Specjalnej im. Marii Grzegorzewskiej w Warszawie - Centralny System UwierzytelnianiaNie jesteś zalogowany | zaloguj się
katalog przedmiotów - pomoc

Metody edukacyjno-terapeutyczne w pracy z osobami z niepełnosprawnością intelektualną

Informacje ogólne

Kod przedmiotu: 10-2S-MEI Kod Erasmus / ISCED: (brak danych) / (brak danych)
Nazwa przedmiotu: Metody edukacyjno-terapeutyczne w pracy z osobami z niepełnosprawnością intelektualną
Jednostka: Instytut Pedagogiki Specjalnej
Grupy: Obowiązkowe dla II r. PC, spec.: edukacja i rehab. osób z niepełn. intelekt., (3-l) niestacj. I st.
Obowiązkowe dla II r. PC, spec.: edukacja i rehab. osób z niepełn. intelekt., (3-l) stacj. I st.
Punkty ECTS i inne: 0 LUB 3.00 (w zależności od programu)
zobacz reguły punktacji
Język prowadzenia: polski
Rodzaj przedmiotu:

obowiązkowe

Efekty kształcenia:

Wiedza

PC1_KK_W04 PC1_KS_W02 Zna wybrane metody terapii osób z niepełnosprawnością intelektualną

PC1_KS_W06 Zna zasady doboru metod terapeutycznych

Umiejętności

PC1_KS_U03 PC1_KS_U04 Potrafi zastosować elementy wybranych metod w projektowaniu zajęć edukacyjnych i terapeutycznych

PC1_KS_K01 Potrafi współpracować w grupie realizując zadania

Kompetencje społeczne

PC1_KS_K01 Prezentuje postawę zaangażowaną w projektowanie działań terapeutycznych, rehabilitacyjnych dla osób z niepełnosprawnością intelektualną

Zajęcia w cyklu "Semestr zimowy 2014/2015" (zakończony)

Okres: 2014-10-01 - 2015-02-23
Wybrany podział planu:


powiększ
zobacz plan zajęć
Typ zajęć: Ćwiczenia, 30 godzin więcej informacji
Koordynatorzy: Patrycja Jurkiewicz
Prowadzący grup: Agnieszka Lubowiedzka, Marianna Marek-Ruka
Lista studentów: (nie masz dostępu)
Zaliczenie: Zaliczenie na ocenę
Skrócony opis:

Ocena na podstawie obserwacji pracy studenta podczas zajęć i pracy w grupach, kolokwium

Pełny opis:

Metody pracy edukacyjnej i terapeutycznej i terapeutycznej z osobami niepełnosprawnymi intelektualnie w stopniu lekkim;

Metody pracy edukacyjnej i terapeutycznej i terapeutycznej z osobami niepełnosprawnymi intelektualnie w stopniu umiarkowanym;

Metody pracy edukacyjnej i terapeutycznej i terapeutycznej z osobami niepełnosprawnymi intelektualnie w stopniu znacznym;

Metody pracy edukacyjnej i terapeutycznej i terapeutycznej z osobami niepełnosprawnymi intelektualnie w stopniu głębokim

Praktyczne zastosowanie metod pracy edukacyjno- terapeutycznych w pracy z osobami niepełnosprawnymi intelektualnie

Literatura:

Literatura obowiązkowa

Smykowska D., (2008) Współpraca szkoły z rodziną w zaspokajaniu potrzeb rozwojowych dzieci z lekkim upośledzeniem umysłowym, działania stosowane i postulowane, Kraków

Frąckiewicz L., (2003) Edukacja osób Niepełnosprawnych, Katowice

Kościelska M., (2000) Oblicza upośledzenia, Warszawa

Kościelska M., (2004) Człowiek niepełnosprawny: rodzina, praca, Bydgoszcz

Pilecki J., (2002) Usprawnianie, wychowanie i nauczanie osób z głębszym upośledzeniem umysłowym, Kraków

Maciarz M., (1999), Z teorii i badań społecznej integracji dzieci niepełnosprawnych, Kraków

Bogdanowicz M., Kisiel B., Przasnyska M., (1992), Metoda Weroniki Scherborne w terapii, wspomaganiu rozwoju dziecka, Warszawa

Cytowska B., (2002), Drogi edukacyjne dzieci niepełnosprawnych intelektualnie, Wrocław

Knill Ch. (1997), Program aktywności Świadomość ciała, kontakt i komunikacja, Warszawa

Piszczek M., (2002) Terapia zabawą. Terapia przez sztukę, Warszawa

Literatura uzupełniająca:

Miosga L., (2005), Pomóż mi być: komunikacja i stymulacja zmysłowa osób ze znaczną i głęboką niepełnosprawnością umysłową, Kraków

Janiszewska A., (2003), Człowiek z niepełnosprawnością intelektualną, Kraków

Karwowska W., (2003), Wspieranie rodziny dziecka niepełnosprawnego umysłowo (w kontekście społecznych zmian), Kraków

Kozubska A., (2000), Opieka i wychowanie w rodzinie dziecka upośledzonego umysłowo w stopniu lekkim, Bydgoszcz

Uwagi:

FORMA AKTYWNOŚCI

Godziny kontaktowe np. wykład, ćwiczenia 30

Przygotowanie się do zajęć, lektury 15

Przygotowanie się do egzaminu 15

Przygotowanie referatu, eseju, prezentacji 10

Inne formy (prowadzenie i obserwacja zajęć) 5

Sumaryczna liczba punktów ECTS 3

Zajęcia w cyklu "Semestr zimowy 2015/2016" (zakończony)

Okres: 2015-10-01 - 2016-02-19
Wybrany podział planu:


powiększ
zobacz plan zajęć
Typ zajęć: Ćwiczenia, 30 godzin więcej informacji
Koordynatorzy: Katarzyna Smolińska
Prowadzący grup: Tomasz Kasprzak, Ewelina Młynarczyk-Karabin
Lista studentów: (nie masz dostępu)
Zaliczenie: Zaliczenie na ocenę
Skrócony opis:

SPOSÓB POMIARU EFEKTÓW KSZTAŁCENIA:

1. WIEDZA

- kolokwium (pisemne): pytania zamknięte i/lub otwarte

2. UMIEJĘTNOŚCI

- kolokwium (pisemne): pytania otwarte, zadanie praktyczne na egzaminie końcowym

3. KOMPETENCJE

- kolokwium (pisemne): pytania otwarte

Pełny opis:

1. Cele i zadania metod edukacyjno- terapeutycznych.

a. ciekawość i zainteresowania dziecka jako warunek skuteczności

oddziaływań edukacyjno – terapeutycznych.

2. Możliwości wykorzystania rówieśniczego tutoringu w edukacji dzieci z

niepełnosprawnością intelektualną.

a. relacje niepełnosprawne dziecko – sprawne rodzeństwo.

3. Metody usprawniające funkcjonowanie percepcyjno – motoryczne:

a. Weroniki Scherborne.

b. Kinezjologii Edukacyjnej.

c. Malowania dziesięcioma palcami.

d. Terapia integracji sensorycznej.

e. N.C Kephart

f. terapia taktylna S. Masgutowej

4.Metody usprawniające funkcjonowanie poznawczo – komunikacyjne

a. Baśniowe spotkania.

b. Metoda Marii Montesorii.

c. Metoda F. Afoltera.

d. Metoda B. Zakrzewskiej.

5.Metody usprawniające funkcjonowanie społeczne:

a. Muzykoterapia

b. Biblioterapia

c. Trening relaksacyjny

d. Choreoterapia.

6.Metoda stymulacji polisensorycznej „poranny krąg” - specyfika pracy z

osobami z głębszą niepełnospranością intelektualną.

Literatura:

1.Bogdanowicz M. (1996)."Metoda Weroniki Sherborne w terapii i wspomaganiu rozwoju dziec", WSiP, Warszawa.

2.Doman, G., Doman, J. (1992). Jak nauczyć małe dziecko czytać. Bydgoszcz.

3.Dykcik, W., Szychowiak, B. (red.). (2001). Nowatorskie i alternatywne metody w praktyce pedagogiki specjalnej. Poznań: WNUAM.

4.Głodkowska J. (2000) „Pomóżmy dziecku z upośledzeniem umysłowym doświadczać przestrzeni”. Warszawa: WSIP.

5.Kaja B. (1995) „ Zarys terapii dziecka” Bydgoszcz WSP.

6.Kephart, N. C. (1970). Dziecko opóźnione w nauce szkolnej. Warszawa: Państwowe Wydawnictwo Naukowe.

7.Kędzior-Niczyporuk, E. (red.). (2003). Wprowadzenie do pedagogiki zabawy. Lublin: Wydawnictwo KLANZA.

8.Knill, Ch. (1992). Dotyk i komunikacja. Warszawa: CMPP-P.

9.Kujawa, E., Kurzyna, M. (2009). Metoda 18 struktur wyrazowych w pracy z dziećmi z trudnościami w czytaniu i pisaniu. (wydanie ósme).Warszawa WSIP.

10.Olechowska, A. (2001). Wspieranie uczniów ze specjalnymi potrzebami edukacyjnymi. Wskazówki dla nauczycieli. Warszawa: Wyd. APS.

11.Smyczek A., Grycman M. (red). (2004) Wiem Czego chcę! Doświadczenia polskich terapeutów i użytkowników wspomagających sposobów porozumiewania się (AAC). Stowarzyszenie Mówić bez słów, Kraków.

12.Twardowski, A. (2012). Wczesne wspomaganie rozwoju dziecka w środowisku rodzinnym. Poznań: Wydawnictwo Naukowe UAM.

13.Twardowski, A. (2014). Możliwości wykorzystanie rówieśniczego tutoringu w edukacji dzieci z niepełnosprawnością intelektualną. [w:] Interdyscyplinarne Konteksty Pedagogiki Specjalnej 5/2014.

14.Zakrzewska, B. (1996). Trudności w czytaniu i pisaniu. Modele ćwiczeń. Warszawa: WSiP.

15.Zwolańska. J. (2002).Twórcza kinezjologia w praktyce: propozycje dla każdego” Wybór i redakcja merytoryczna: Joanna Zwoleńska Warszawa Kined.

LITERATURA UZUPEŁNIAJĄCA

1.Buzan, T. (2005). Pamięć na zawołanie. Wydawnictwo: RAVI.

2.Olechnowicz, H. (1999). Jaskiniowcy zagubieni w XXI wieku. Praca terapeutyczna z małymi dziećmi. Warszawa: WSiP.

3. Tudge J., B. Rogoff (1995) Wpływ rówieśników na rozwój poznawczy – podejście Piageta i Wygotskiego, [w:] Dziecko wśród rówieśników i dorosłych (red). Brzezińska A., Lutomski G., Smykowski B., Wydawnictwo Zysk i S-ka, Poznań.

Uwagi:

OPIS METOD KSZTAŁCENIA:

wykład

dyskusja

praca z tekstem

działania praktyczne

metoda sytuacyjna

NAKŁAD PRACY STUDENTÓW

liczba godzin kontaktowych:

ćwiczenia - 15

liczba godzin przygotowania się do zajęć, lektury - 10

liczba godzin przygotowania się do egzaminu - 10

sumaryczna liczba punktów ECTS - 1

Zajęcia w cyklu "Semestr zimowy dla niestacjonarnych 2015/2016" (zakończony)

Okres: 2015-10-01 - 2016-02-21
Wybrany podział planu:


powiększ
zobacz plan zajęć
Typ zajęć: Ćwiczenia, 12 godzin więcej informacji
Koordynatorzy: Katarzyna Smolińska
Prowadzący grup: Agnieszka Lubowiedzka
Lista studentów: (nie masz dostępu)
Zaliczenie: Zaliczenie na ocenę
Skrócony opis:

SPOSÓB POMIARU EFEKTÓW KSZTAŁCENIA:

1. WIEDZA

- kolokwium (pisemne): pytania zamknięte i/lub otwarte

2. UMIEJĘTNOŚCI

- kolokwium (pisemne): pytania otwarte, zadanie praktyczne na egzaminie końcowym

3. KOMPETENCJE

- kolokwium (pisemne): pytania otwarte

Pełny opis:

1. Cele i zadania metod edukacyjno- terapeutycznych.

a. ciekawość i zainteresowania dziecka jako warunek skuteczności

oddziaływań edukacyjno – terapeutycznych

2. Możliwości wykorzystania rówieśniczego tutoringu w edukacji dzieci z

niepełnosprawnością intelektualną

a. relacje niepełnosprawne dziecko – sprawne rodzeństwo

3. Metody usprawniające funkcjonowanie percepcyjno – motoryczne:

a. Weroniki Scherborne

b. Kinezjologii Edukacyjnej.

c. Malowania dziesięcioma palcami.

d. terapia integracji sensorycznej

e. N.C Kephart.

f. Terapia taktylna S. Masgutowej.

4.Metody usprawniające funkcjonowanie poznawczo – komunikacyjne

a. Baśniowe spotkania.

b. Metoda Marii Montesorii.

c. Metoda F. Afoltera.

d. Metoda B. Zakrzewskiej.

5.Metody usprawniające funkcjonowanie społeczne:

a. Muzykoterapia.

b. Biblioterapia.

c. Trening relaksacyjny.

d. Choreoterapia.

6.Metoda stymulacji polisensorycznej „poranny krąg” - specyfika pracy z

osobami z głębszą niepełnospranością intelektualną.

Literatura:

1.Bogdanowicz M. (1996). "Metoda Weroniki Sherborne w terapii i wspomaganiu rozwoju dziec".Warszawa: WSiP.

2.Doman, G., Doman, J. (1992). Jak nauczyć małe dziecko czytać. Bydgoszcz.

3.Dykcik, W., Szychowiak, B. (red.). (2001). Nowatorskie i alternatywne metody w praktyce pedagogiki specjalnej. Poznań: WNUAM.

4.Głodkowska J. (2000) „Pomóżmy dziecku z upośledzeniem umysłowym doświadczać przestrzeni”. Warszawa: WSIP.

5.Kaja B. (1995) „ Zarys terapii dziecka”. Bydgoszcz: WSP.

6.Kephart, N. C. (1970). Dziecko opóźnione w nauce szkolnej. Warszawa: Państwowe Wydawnictwo Naukowe.

7.Kędzior-Niczyporuk, E. (red.). (2003). Wprowadzenie do pedagogiki zabawy. Lublin: Wydawnictwo KLANZA.

8.Knill, Ch. (1992). Dotyk i komunikacja. Warszawa: CMPP-P.

9.Kujawa, E., Kurzyna, M. (2009). Metoda 18 struktur wyrazowych w pracy z dziećmi z trudnościami w czytaniu i pisaniu. (wydanie ósme).Warszawa: WSIP.

10.Olechowska, A. (2001). Wspieranie uczniów ze specjalnymi potrzebami edukacyjnymi. Wskazówki dla nauczycieli. Wyd. APS. Warszawa.

11.Smyczek A., Grycman M. (red). (2004) Wiem Czego chcę! Doświadczenia polskich terapeutów i użytkowników wspomagających sposobów porozumiewania się (AAC). Stowarzyszenie Mówić bez słów, Kraków.

12.Twardowski, A. (2012). Wczesne wspomaganie rozwoju dziecka w środowisku rodzinnym. Poznań: Wydawnictwo Naukowe UAM.

13.Twardowski, A. (2014). Możliwości wykorzystanie rówieśniczego tutoringu w edukacji dzieci z niepełnosprawnością intelektualną. [w:] Interdyscyplinarne Konteksty Pedagogiki Specjalnej 5/2014.

14.Zakrzewska, B. (1996). Trudności w czytaniu i pisaniu. Modele ćwiczeń. Warszawa: WSiP.

15.Zwolańska. J. (2002).Twórcza kinezjologia w praktyce: propozycje dla każdego” Wybór i redakcja merytoryczna: Joanna Zwoleńska Warszawa Kined.

LITERATURA UZUPEŁNIAJĄCA

1.Buzan, T. (2005). Pamięć na zawołanie. Wydawnictwo: RAVI.

2.Olechnowicz, H. (1999). Jaskiniowcy zagubieni w XXI wieku. Praca terapeutyczna z małymi dziećmi. WSiP. Warszawa.

3. Tudge J., B. Rogoff (1995) Wpływ rówieśników na rozwój poznawczy – podejście Piageta i Wygotskiego, [w:] Dziecko wśród rówieśników i dorosłych (red). Brzezińska A., Lutomski G., Smykowski B., Wydawnictwo Zysk i S-ka, Poznań.

Uwagi:

OPIS METOD KSZTAŁCENIA:

wykład

dyskusja

praca z tekstem

działania praktyczne

metoda sytuacyjna

NAKŁAD PRACY STUDENTÓW

liczba godzin kontaktowych:

ćwiczenia - 12

liczba godzin przygotowania się do zajęć, lektury - 10

liczba godzin przygotowania się do egzaminu - 10

sumaryczna liczba punktów ECTS - 1

Zajęcia w cyklu "Semestr zimowy 2016/2017" (zakończony)

Okres: 2016-10-01 - 2017-02-19
Wybrany podział planu:


powiększ
zobacz plan zajęć
Typ zajęć: Ćwiczenia, 30 godzin więcej informacji
Koordynatorzy: Katarzyna Kruś-Kubaszewska
Prowadzący grup: Katarzyna Kruś-Kubaszewska
Lista studentów: (nie masz dostępu)
Zaliczenie: Zaliczenie na ocenę
Skrócony opis:

SPOSÓB POMIARU EFEKTÓW KSZTAŁCENIA:

1. WIEDZA

- kolokwium (pisemne): pytania zamknięte i/lub otwarte

2. UMIEJĘTNOŚCI

- kolokwium (pisemne): pytania otwarte i/lub zamknięte, zadanie praktyczne

3. KOMPETENCJE

- kolokwium (pisemne): pytania otwarte i/lub zamknięte

Pełny opis:

1. Cele i zadania metod edukacyjno- terapeutycznych.

a. ciekawość i zainteresowania dziecka jako warunek skuteczności

oddziaływań edukacyjno – terapeutycznych.

2. Możliwości wykorzystania rówieśniczego tutoringu w edukacji dzieci z

niepełnosprawnością intelektualną.

a. relacje niepełnosprawne dziecko – sprawne rodzeństwo.

3. Metody usprawniające funkcjonowanie percepcyjno – motoryczne:

a. Weroniki Scherborne.

b. Kinezjologii Edukacyjnej.

c. Malowania dziesięcioma palcami.

d. Terapia integracji sensorycznej.

e. N.C Kephart

f. terapia taktylna S. Masgutowej

4.Metody usprawniające funkcjonowanie poznawczo – komunikacyjne

a. Baśniowe spotkania.

b. Metoda Marii Montesorii.

c. Metoda F. Affolter.

d. Metoda B. Zakrzewskiej.

5.Metody usprawniające funkcjonowanie społeczne:

a. Muzykoterapia

b. Biblioterapia

c. Trening relaksacyjny

d. Choreoterapia.

6.Metoda stymulacji polisensorycznej „poranny krąg” - specyfika pracy z

osobami z głębszą niepełnospranością intelektualną.

Literatura:

1.Bogdanowicz M. (1996)."Metoda Weroniki Sherborne w terapii i wspomaganiu rozwoju dziec", WSiP, Warszawa.

2.Doman, G., Doman, J. (1992). Jak nauczyć małe dziecko czytać. Bydgoszcz.

3.Dykcik, W., Szychowiak, B. (red.). (2001). Nowatorskie i alternatywne metody w praktyce pedagogiki specjalnej. Poznań: WNUAM.

4.Głodkowska J. (2000) „Pomóżmy dziecku z upośledzeniem umysłowym doświadczać przestrzeni”. Warszawa: WSIP.

5.Kaja B. (1995) „ Zarys terapii dziecka” Bydgoszcz WSP.

6.Kephart, N. C. (1970). Dziecko opóźnione w nauce szkolnej. Warszawa: Państwowe Wydawnictwo Naukowe.

7.Kędzior-Niczyporuk, E. (red.). (2003). Wprowadzenie do pedagogiki zabawy. Lublin: Wydawnictwo KLANZA.

8.Knill, Ch. (1992). Dotyk i komunikacja. Warszawa: CMPP-P.

9.Kujawa, E., Kurzyna, M. (2009). Metoda 18 struktur wyrazowych w pracy z dziećmi z trudnościami w czytaniu i pisaniu. (wydanie ósme).Warszawa WSIP.

10.Olechowska, A. (2001). Wspieranie uczniów ze specjalnymi potrzebami edukacyjnymi. Wskazówki dla nauczycieli. Warszawa: Wyd. APS.

11.Smyczek A., Grycman M. (red). (2004) Wiem Czego chcę! Doświadczenia polskich terapeutów i użytkowników wspomagających sposobów porozumiewania się (AAC). Stowarzyszenie Mówić bez słów, Kraków.

12.Twardowski, A. (2012). Wczesne wspomaganie rozwoju dziecka w środowisku rodzinnym. Poznań: Wydawnictwo Naukowe UAM.

13.Twardowski, A. (2014). Możliwości wykorzystanie rówieśniczego tutoringu w edukacji dzieci z niepełnosprawnością intelektualną. [w:] Interdyscyplinarne Konteksty Pedagogiki Specjalnej 5/2014.

14.Zakrzewska, B. (1996). Trudności w czytaniu i pisaniu. Modele ćwiczeń. Warszawa: WSiP.

15.Zwolańska. J. (2002).Twórcza kinezjologia w praktyce: propozycje dla każdego” Wybór i redakcja merytoryczna: Joanna Zwoleńska Warszawa Kined.

LITERATURA UZUPEŁNIAJĄCA

1.Buzan, T. (2005). Pamięć na zawołanie. Wydawnictwo: RAVI.

2.Olechnowicz, H. (1999). Jaskiniowcy zagubieni w XXI wieku. Praca terapeutyczna z małymi dziećmi. Warszawa: WSiP.

3. Tudge J., B. Rogoff (1995) Wpływ rówieśników na rozwój poznawczy – podejście Piageta i Wygotskiego, [w:] Dziecko wśród rówieśników i dorosłych (red). Brzezińska A., Lutomski G., Smykowski B., Wydawnictwo Zysk i S-ka, Poznań.

Uwagi:

OPIS METOD KSZTAŁCENIA:

wykład

dyskusja

praca z tekstem

działania praktyczne

metoda sytuacyjna

NAKŁAD PRACY STUDENTÓW

liczba godzin kontaktowych:

ćwiczenia - 15

liczba godzin przygotowania się do zajęć, lektury - 10

liczba godzin przygotowania się do egzaminu - 10

sumaryczna liczba punktów ECTS - 1

Zajęcia w cyklu "Semestr zimowy dla niestacjonarnych 2016/2017" (zakończony)

Okres: 2016-10-01 - 2017-02-26
Wybrany podział planu:


powiększ
zobacz plan zajęć
Typ zajęć: Ćwiczenia, 12 godzin więcej informacji
Koordynatorzy: Ewelina Młynarczyk-Karabin
Prowadzący grup: Ewelina Młynarczyk-Karabin
Lista studentów: (nie masz dostępu)
Zaliczenie: Zaliczenie na ocenę
Skrócony opis:

SPOSÓB POMIARU EFEKTÓW KSZTAŁCENIA:

1. WIEDZA

- kolokwium (pisemne): pytania zamknięte i/lub otwarte

2. UMIEJĘTNOŚCI

- kolokwium (pisemne): pytania otwarte, zadanie praktyczne na egzaminie końcowym

3. KOMPETENCJE

- kolokwium (pisemne)

Pełny opis:

1. Cele i zadania metod edukacyjno- terapeutycznych.

a. ciekawość i zainteresowania dziecka jako warunek skuteczności

oddziaływań edukacyjno – terapeutycznych.

2. Możliwości wykorzystania rówieśniczego tutoringu w edukacji dzieci z niepełnosprawnością intelektualną.

a. relacje niepełnosprawne dziecko – sprawne rodzeństwo.

3. Metody usprawniające funkcjonowanie percepcyjno – motoryczne:

a. Weroniki Scherborne.

b. Kinezjologii Edukacyjnej.

c. Malowania dziesięcioma palcami.

d. Terapia integracji sensorycznej.

e. N.C Kephart

f. terapia taktylna S. Masgutowej

4.Metody usprawniające funkcjonowanie poznawczo – komunikacyjne

a. Baśniowe spotkania.

b. Metoda Marii Montesorii.

c. Metoda F. Afoltera.

d. Metoda B. Zakrzewskiej.

5.Metody usprawniające funkcjonowanie społeczne:

a. Muzykoterapia

b. Biblioterapia

c. Trening relaksacyjny

d. Choreoterapia.

6.Metoda stymulacji polisensorycznej „poranny krąg” - specyfika pracy z osobami z głębszą niepełnospranością intelektualną.

Literatura:

1.Bogdanowicz M. (1996)."Metoda Weroniki Sherborne w terapii i wspomaganiu rozwoju dziec", WSiP, Warszawa.

2.Doman, G., Doman, J. (1992). Jak nauczyć małe dziecko czytać. Bydgoszcz.

3.Dykcik, W., Szychowiak, B. (red.). (2001). Nowatorskie i alternatywne metody w praktyce pedagogiki specjalnej. Poznań: WNUAM.

4.Głodkowska J. (2000) „Pomóżmy dziecku z upośledzeniem umysłowym doświadczać przestrzeni”. Warszawa: WSIP.

5.Kaja B. (1995) „ Zarys terapii dziecka” Bydgoszcz WSP.

6.Kephart, N. C. (1970). Dziecko opóźnione w nauce szkolnej. Warszawa: Państwowe Wydawnictwo Naukowe.

7.Kędzior-Niczyporuk, E. (red.). (2003). Wprowadzenie do pedagogiki zabawy. Lublin: Wydawnictwo KLANZA.

8.Knill, Ch. (1992). Dotyk i komunikacja. Warszawa: CMPP-P.

9.Kujawa, E., Kurzyna, M. (2009). Metoda 18 struktur wyrazowych w pracy z dziećmi z trudnościami w czytaniu i pisaniu. (wydanie ósme).Warszawa WSIP.

10.Olechowska, A. (2001). Wspieranie uczniów ze specjalnymi potrzebami edukacyjnymi. Wskazówki dla nauczycieli. Warszawa: Wyd. APS.

11.Smyczek A., Grycman M. (red). (2004) Wiem Czego chcę! Doświadczenia polskich terapeutów i użytkowników wspomagających sposobów porozumiewania się (AAC). Stowarzyszenie Mówić bez słów, Kraków.

12.Twardowski, A. (2012). Wczesne wspomaganie rozwoju dziecka w środowisku rodzinnym. Poznań: Wydawnictwo Naukowe UAM.

13.Twardowski, A. (2014). Możliwości wykorzystanie rówieśniczego tutoringu w edukacji dzieci z niepełnosprawnością intelektualną. [w:] Interdyscyplinarne Konteksty Pedagogiki Specjalnej 5/2014.

14.Zakrzewska, B. (1996). Trudności w czytaniu i pisaniu. Modele ćwiczeń. Warszawa: WSiP.

15.Zwolańska. J. (2002).Twórcza kinezjologia w praktyce: propozycje dla każdego” Wybór i redakcja merytoryczna: Joanna Zwoleńska Warszawa Kined.

LITERATURA UZUPEŁNIAJĄCA

1.Buzan, T. (2005). Pamięć na zawołanie. Wydawnictwo: RAVI.

2.Olechnowicz, H. (1999). Jaskiniowcy zagubieni w XXI wieku. Praca terapeutyczna z małymi dziećmi. Warszawa: WSiP.

3. Tudge J., B. Rogoff (1995) Wpływ rówieśników na rozwój poznawczy – podejście Piageta i Wygotskiego, [w:] Dziecko wśród rówieśników i dorosłych (red). Brzezińska A., Lutomski G., Smykowski B., Wydawnictwo Zysk i S-ka, Poznań.

Uwagi:

OPIS METOD KSZTAŁCENIA:

wykład

dyskusja

praca z tekstem

działania praktyczne

metoda sytuacyjna

NAKŁAD PRACY STUDENTÓW

liczba godzin kontaktowych:

ćwiczenia - 15

liczba godzin przygotowania się do zajęć, lektury - 10

liczba godzin przygotowania się do egzaminu - 10

sumaryczna liczba punktów ECTS - 1

Zajęcia w cyklu "Semestr zimowy 2017/2018" (zakończony)

Okres: 2017-10-01 - 2018-02-18
Wybrany podział planu:


powiększ
zobacz plan zajęć
Typ zajęć: Ćwiczenia, 30 godzin więcej informacji
Koordynatorzy: Katarzyna Kruś-Kubaszewska
Prowadzący grup: Katarzyna Kruś-Kubaszewska
Lista studentów: (nie masz dostępu)
Zaliczenie: Zaliczenie na ocenę
Skrócony opis:

SPOSÓB POMIARU EFEKTÓW KSZTAŁCENIA:

1. WIEDZA

- kolokwium (pisemne): pytania zamknięte i/lub otwarte

2. UMIEJĘTNOŚCI

- kolokwium (pisemne): pytania otwarte i/lub zamknięte, zadanie praktyczne

3. KOMPETENCJE

- kolokwium (pisemne): pytania otwarte i/lub zamknięte

Pełny opis:

1. Cele i zadania metod edukacyjno- terapeutycznych.

a. ciekawość i zainteresowania dziecka jako warunek skuteczności

oddziaływań edukacyjno – terapeutycznych.

2. Możliwości wykorzystania rówieśniczego tutoringu w edukacji dzieci z

niepełnosprawnością intelektualną.

a. relacje niepełnosprawne dziecko – sprawne rodzeństwo.

3. Metody usprawniające funkcjonowanie percepcyjno – motoryczne:

a. Weroniki Scherborne.

b. Kinezjologii Edukacyjnej.

c. Malowania dziesięcioma palcami.

d. Terapia integracji sensorycznej.

e. N.C Kephart

f. terapia taktylna S. Masgutowej

4.Metody usprawniające funkcjonowanie poznawczo – komunikacyjne

a. Baśniowe spotkania.

b. Metoda Marii Montesorii.

c. Metoda F. Affolter.

d. Metoda B. Zakrzewskiej.

5.Metody usprawniające funkcjonowanie społeczne:

a. Muzykoterapia

b. Biblioterapia

c. Trening relaksacyjny

d. Choreoterapia.

6.Metoda stymulacji polisensorycznej „poranny krąg” - specyfika pracy z

osobami z głębszą niepełnospranością intelektualną.

Literatura:

1.Bogdanowicz M. (1996)."Metoda Weroniki Sherborne w terapii i wspomaganiu rozwoju dziec", WSiP, Warszawa.

2.Doman, G., Doman, J. (1992). Jak nauczyć małe dziecko czytać. Bydgoszcz.

3.Dykcik, W., Szychowiak, B. (red.). (2001). Nowatorskie i alternatywne metody w praktyce pedagogiki specjalnej. Poznań: WNUAM.

4.Głodkowska J. (2000) „Pomóżmy dziecku z upośledzeniem umysłowym doświadczać przestrzeni”. Warszawa: WSIP.

5.Kaja B. (1995) „ Zarys terapii dziecka” Bydgoszcz WSP.

6.Kephart, N. C. (1970). Dziecko opóźnione w nauce szkolnej. Warszawa: Państwowe Wydawnictwo Naukowe.

7.Kędzior-Niczyporuk, E. (red.). (2003). Wprowadzenie do pedagogiki zabawy. Lublin: Wydawnictwo KLANZA.

8.Knill, Ch. (1992). Dotyk i komunikacja. Warszawa: CMPP-P.

9.Kujawa, E., Kurzyna, M. (2009). Metoda 18 struktur wyrazowych w pracy z dziećmi z trudnościami w czytaniu i pisaniu. (wydanie ósme).Warszawa WSIP.

10.Olechowska, A. (2001). Wspieranie uczniów ze specjalnymi potrzebami edukacyjnymi. Wskazówki dla nauczycieli. Warszawa: Wyd. APS.

11.Smyczek A., Grycman M. (red). (2004) Wiem Czego chcę! Doświadczenia polskich terapeutów i użytkowników wspomagających sposobów porozumiewania się (AAC). Stowarzyszenie Mówić bez słów, Kraków.

12.Twardowski, A. (2012). Wczesne wspomaganie rozwoju dziecka w środowisku rodzinnym. Poznań: Wydawnictwo Naukowe UAM.

13.Twardowski, A. (2014). Możliwości wykorzystanie rówieśniczego tutoringu w edukacji dzieci z niepełnosprawnością intelektualną. [w:] Interdyscyplinarne Konteksty Pedagogiki Specjalnej 5/2014.

14.Zakrzewska, B. (1996). Trudności w czytaniu i pisaniu. Modele ćwiczeń. Warszawa: WSiP.

15.Zwolańska. J. (2002).Twórcza kinezjologia w praktyce: propozycje dla każdego” Wybór i redakcja merytoryczna: Joanna Zwoleńska Warszawa Kined.

LITERATURA UZUPEŁNIAJĄCA

1.Buzan, T. (2005). Pamięć na zawołanie. Wydawnictwo: RAVI.

2.Olechnowicz, H. (1999). Jaskiniowcy zagubieni w XXI wieku. Praca terapeutyczna z małymi dziećmi. Warszawa: WSiP.

3. Tudge J., B. Rogoff (1995) Wpływ rówieśników na rozwój poznawczy – podejście Piageta i Wygotskiego, [w:] Dziecko wśród rówieśników i dorosłych (red). Brzezińska A., Lutomski G., Smykowski B., Wydawnictwo Zysk i S-ka, Poznań.

Uwagi:

OPIS METOD KSZTAŁCENIA:

wykład

dyskusja

praca z tekstem

działania praktyczne

metoda sytuacyjna

NAKŁAD PRACY STUDENTÓW

liczba godzin kontaktowych:

ćwiczenia - 15

liczba godzin przygotowania się do zajęć, lektury - 10

liczba godzin przygotowania się do egzaminu - 10

sumaryczna liczba punktów ECTS - 1

Zajęcia w cyklu "Semestr zimowy dla niestacjonarnych 2017/2018" (zakończony)

Okres: 2017-10-01 - 2018-02-26
Wybrany podział planu:


powiększ
zobacz plan zajęć
Typ zajęć: Ćwiczenia, 12 godzin więcej informacji
Koordynatorzy: Katarzyna Kruś-Kubaszewska
Prowadzący grup: Ewa Grzesik
Lista studentów: (nie masz dostępu)
Zaliczenie: Zaliczenie na ocenę
Skrócony opis:

SPOSÓB POMIARU EFEKTÓW KSZTAŁCENIA:

1. WIEDZA

- kolokwium (pisemne): pytania zamknięte i/lub otwarte

2. UMIEJĘTNOŚCI

- kolokwium (pisemne): pytania otwarte, zadanie praktyczne

3. KOMPETENCJE

- kolokwium (pisemne): pytania otwarte

Pełny opis:

1. Cele i zadania metod edukacyjno- terapeutycznych.

a. ciekawość i zainteresowania dziecka jako warunek skuteczności

oddziaływań edukacyjno – terapeutycznych.

2. Możliwości wykorzystania rówieśniczego tutoringu w edukacji dzieci z

niepełnosprawnością intelektualną.

a. relacje niepełnosprawne dziecko – sprawne rodzeństwo.

3. Metody usprawniające funkcjonowanie percepcyjno – motoryczne:

a. Weroniki Scherborne.

b. Kinezjologii Edukacyjnej.

c. Malowania dziesięcioma palcami.

d. Terapia integracji sensorycznej.

e. N.C Kephart

f. terapia taktylna S. Masgutowej

4.Metody usprawniające funkcjonowanie poznawczo – komunikacyjne

a. Baśniowe spotkania.

b. Metoda Marii Montesorii.

c. Metoda F. Affolter.

d. Metoda B. Zakrzewskiej.

5.Metody usprawniające funkcjonowanie społeczne:

a. Muzykoterapia

b. Biblioterapia

c. Trening relaksacyjny

d. Choreoterapia.

6.Metoda stymulacji polisensorycznej „poranny krąg” - specyfika pracy z

osobami z głębszą niepełnospranością intelektualną.

Literatura:

1.Bogdanowicz M. (1996)."Metoda Weroniki Sherborne w terapii i wspomaganiu rozwoju dziec", WSiP, Warszawa.

2.Doman, G., Doman, J. (1992). Jak nauczyć małe dziecko czytać. Bydgoszcz.

3.Dykcik, W., Szychowiak, B. (red.). (2001). Nowatorskie i alternatywne metody w praktyce pedagogiki specjalnej. Poznań: WNUAM.

4.Głodkowska J. (2000) „Pomóżmy dziecku z upośledzeniem umysłowym doświadczać przestrzeni”. Warszawa: WSIP.

5.Kaja B. (1995) „ Zarys terapii dziecka” Bydgoszcz WSP.

6.Kephart, N. C. (1970). Dziecko opóźnione w nauce szkolnej. Warszawa: Państwowe Wydawnictwo Naukowe.

7.Kędzior-Niczyporuk, E. (red.). (2003). Wprowadzenie do pedagogiki zabawy. Lublin: Wydawnictwo KLANZA.

8.Knill, Ch. (1992). Dotyk i komunikacja. Warszawa: CMPP-P.

9.Kujawa, E., Kurzyna, M. (2009). Metoda 18 struktur wyrazowych w pracy z dziećmi z trudnościami w czytaniu i pisaniu. (wydanie ósme).Warszawa WSIP.

10.Olechowska, A. (2001). Wspieranie uczniów ze specjalnymi potrzebami edukacyjnymi. Wskazówki dla nauczycieli. Warszawa: Wyd. APS.

11.Smyczek A., Grycman M. (red). (2004) Wiem Czego chcę! Doświadczenia polskich terapeutów i użytkowników wspomagających sposobów porozumiewania się (AAC). Stowarzyszenie Mówić bez słów, Kraków.

12.Twardowski, A. (2012). Wczesne wspomaganie rozwoju dziecka w środowisku rodzinnym. Poznań: Wydawnictwo Naukowe UAM.

13.Twardowski, A. (2014). Możliwości wykorzystanie rówieśniczego tutoringu w edukacji dzieci z niepełnosprawnością intelektualną. [w:] Interdyscyplinarne Konteksty Pedagogiki Specjalnej 5/2014.

14.Zakrzewska, B. (1996). Trudności w czytaniu i pisaniu. Modele ćwiczeń. Warszawa: WSiP.

15.Zwolańska. J. (2002).Twórcza kinezjologia w praktyce: propozycje dla każdego” Wybór i redakcja merytoryczna: Joanna Zwoleńska Warszawa Kined.

LITERATURA UZUPEŁNIAJĄCA

1.Buzan, T. (2005). Pamięć na zawołanie. Wydawnictwo: RAVI.

2.Olechnowicz, H. (1999). Jaskiniowcy zagubieni w XXI wieku. Praca terapeutyczna z małymi dziećmi. Warszawa: WSiP.

3. Tudge J., B. Rogoff (1995) Wpływ rówieśników na rozwój poznawczy – podejście Piageta i Wygotskiego, [w:] Dziecko wśród rówieśników i dorosłych (red). Brzezińska A., Lutomski G., Smykowski B., Wydawnictwo Zysk i S-ka, Poznań.

Uwagi:

OPIS METOD KSZTAŁCENIA:

wykład

dyskusja

praca z tekstem

działania praktyczne

metoda sytuacyjna

NAKŁAD PRACY STUDENTÓW

liczba godzin kontaktowych:

ćwiczenia - 15

liczba godzin przygotowania się do zajęć, lektury - 10

liczba godzin przygotowania się do egzaminu - 10

sumaryczna liczba punktów ECTS - 1

Zajęcia w cyklu "Semestr zimowy 2018/2019" (zakończony)

Okres: 2018-10-01 - 2019-02-17
Wybrany podział planu:


powiększ
zobacz plan zajęć
Typ zajęć: Ćwiczenia, 30 godzin więcej informacji
Koordynatorzy: Katarzyna Kruś-Kubaszewska
Prowadzący grup: Katarzyna Kruś-Kubaszewska
Lista studentów: (nie masz dostępu)
Zaliczenie: Zaliczenie na ocenę
Skrócony opis:

SPOSÓB POMIARU EFEKTÓW KSZTAŁCENIA:

1. WIEDZA

- kolokwium (pisemne): pytania zamknięte i/lub otwarte

2. UMIEJĘTNOŚCI

- kolokwium (pisemne): pytania otwarte i/lub zamknięte, zadanie praktyczne

3. KOMPETENCJE

- kolokwium (pisemne): pytania otwarte i/lub zamknięte

Pełny opis:

1. Cele i zadania metod edukacyjno- terapeutycznych.

a. ciekawość i zainteresowania dziecka jako warunek skuteczności

oddziaływań edukacyjno – terapeutycznych.

2. Możliwości wykorzystania rówieśniczego tutoringu w edukacji dzieci z

niepełnosprawnością intelektualną.

a. relacje niepełnosprawne dziecko – sprawne rodzeństwo.

3. Metody usprawniające funkcjonowanie percepcyjno – motoryczne:

a. Weroniki Scherborne.

b. Kinezjologii Edukacyjnej.

c. Malowania dziesięcioma palcami.

d. Terapia integracji sensorycznej.

e. N.C Kephart

f. terapia taktylna S. Masgutowej

4.Metody usprawniające funkcjonowanie poznawczo – komunikacyjne

a. Baśniowe spotkania.

b. Metoda Marii Montesorii.

c. Metoda F. Affolter.

d. Metoda B. Zakrzewskiej.

5.Metody usprawniające funkcjonowanie społeczne:

a. Muzykoterapia

b. Biblioterapia

c. Trening relaksacyjny

d. Choreoterapia.

6.Metoda stymulacji polisensorycznej „poranny krąg” - specyfika pracy z

osobami z głębszą niepełnospranością intelektualną.

Literatura:

1.Bogdanowicz M. (1996)."Metoda Weroniki Sherborne w terapii i wspomaganiu rozwoju dziec", WSiP, Warszawa.

2.Doman, G., Doman, J. (1992). Jak nauczyć małe dziecko czytać. Bydgoszcz.

3.Dykcik, W., Szychowiak, B. (red.). (2001). Nowatorskie i alternatywne metody w praktyce pedagogiki specjalnej. Poznań: WNUAM.

4.Głodkowska J. (2000) „Pomóżmy dziecku z upośledzeniem umysłowym doświadczać przestrzeni”. Warszawa: WSIP.

5.Kaja B. (1995) „ Zarys terapii dziecka” Bydgoszcz WSP.

6.Kephart, N. C. (1970). Dziecko opóźnione w nauce szkolnej. Warszawa: Państwowe Wydawnictwo Naukowe.

7.Kędzior-Niczyporuk, E. (red.). (2003). Wprowadzenie do pedagogiki zabawy. Lublin: Wydawnictwo KLANZA.

8.Knill, Ch. (1992). Dotyk i komunikacja. Warszawa: CMPP-P.

9.Kujawa, E., Kurzyna, M. (2009). Metoda 18 struktur wyrazowych w pracy z dziećmi z trudnościami w czytaniu i pisaniu. (wydanie ósme).Warszawa WSIP.

10.Olechowska, A. (2001). Wspieranie uczniów ze specjalnymi potrzebami edukacyjnymi. Wskazówki dla nauczycieli. Warszawa: Wyd. APS.

11.Smyczek A., Grycman M. (red). (2004) Wiem Czego chcę! Doświadczenia polskich terapeutów i użytkowników wspomagających sposobów porozumiewania się (AAC). Stowarzyszenie Mówić bez słów, Kraków.

12.Twardowski, A. (2012). Wczesne wspomaganie rozwoju dziecka w środowisku rodzinnym. Poznań: Wydawnictwo Naukowe UAM.

13.Twardowski, A. (2014). Możliwości wykorzystanie rówieśniczego tutoringu w edukacji dzieci z niepełnosprawnością intelektualną. [w:] Interdyscyplinarne Konteksty Pedagogiki Specjalnej 5/2014.

14.Zakrzewska, B. (1996). Trudności w czytaniu i pisaniu. Modele ćwiczeń. Warszawa: WSiP.

15.Zwolańska. J. (2002).Twórcza kinezjologia w praktyce: propozycje dla każdego” Wybór i redakcja merytoryczna: Joanna Zwoleńska Warszawa Kined.

LITERATURA UZUPEŁNIAJĄCA

1.Buzan, T. (2005). Pamięć na zawołanie. Wydawnictwo: RAVI.

2.Olechnowicz, H. (1999). Jaskiniowcy zagubieni w XXI wieku. Praca terapeutyczna z małymi dziećmi. Warszawa: WSiP.

3. Tudge J., B. Rogoff (1995) Wpływ rówieśników na rozwój poznawczy – podejście Piageta i Wygotskiego, [w:] Dziecko wśród rówieśników i dorosłych (red). Brzezińska A., Lutomski G., Smykowski B., Wydawnictwo Zysk i S-ka, Poznań.

Uwagi:

OPIS METOD KSZTAŁCENIA:

wykład

dyskusja

praca z tekstem

działania praktyczne

metoda sytuacyjna

NAKŁAD PRACY STUDENTÓW

liczba godzin kontaktowych:

ćwiczenia - 15

liczba godzin przygotowania się do zajęć, lektury - 10

liczba godzin przygotowania się do egzaminu - 10

sumaryczna liczba punktów ECTS - 1

Zajęcia w cyklu "Semestr zimowy dla niestacjonarnych 2018/2019" (zakończony)

Okres: 2018-10-01 - 2019-03-01
Wybrany podział planu:


powiększ
zobacz plan zajęć
Typ zajęć: Ćwiczenia, 12 godzin więcej informacji
Koordynatorzy: Katarzyna Kruś-Kubaszewska
Prowadzący grup: Katarzyna Kruś-Kubaszewska
Lista studentów: (nie masz dostępu)
Zaliczenie: Zaliczenie na ocenę
Skrócony opis:

SPOSÓB POMIARU EFEKTÓW KSZTAŁCENIA:

1. WIEDZA

- kolokwium (pisemne): pytania zamknięte i/lub otwarte

2. UMIEJĘTNOŚCI

- kolokwium (pisemne): pytania otwarte i/lub zamknięte, zadanie praktyczne

3. KOMPETENCJE

- kolokwium (pisemne): pytania otwarte i/lub zamknięte

Pełny opis:

1. Cele i zadania metod edukacyjno- terapeutycznych.

a. ciekawość i zainteresowania dziecka jako warunek skuteczności

oddziaływań edukacyjno – terapeutycznych.

2. Możliwości wykorzystania rówieśniczego tutoringu w edukacji dzieci z

niepełnosprawnością intelektualną.

a. relacje niepełnosprawne dziecko – sprawne rodzeństwo.

3. Metody usprawniające funkcjonowanie percepcyjno – motoryczne:

a. Weroniki Scherborne.

b. Kinezjologii Edukacyjnej.

c. Malowania dziesięcioma palcami.

d. Terapia integracji sensorycznej.

e. N.C Kephart

f. terapia taktylna S. Masgutowej

4.Metody usprawniające funkcjonowanie poznawczo – komunikacyjne

a. Baśniowe spotkania.

b. Metoda Marii Montesorii.

c. Metoda F. Affolter.

d. Metoda B. Zakrzewskiej.

5.Metody usprawniające funkcjonowanie społeczne:

a. Muzykoterapia

b. Biblioterapia

c. Trening relaksacyjny

d. Choreoterapia.

6.Metoda stymulacji polisensorycznej „poranny krąg” - specyfika pracy z

osobami z głębszą niepełnospranością intelektualną.

Literatura:

1.Bogdanowicz M. (1996)."Metoda Weroniki Sherborne w terapii i wspomaganiu rozwoju dziec", WSiP, Warszawa.

2.Doman, G., Doman, J. (1992). Jak nauczyć małe dziecko czytać. Bydgoszcz.

3.Dykcik, W., Szychowiak, B. (red.). (2001). Nowatorskie i alternatywne metody w praktyce pedagogiki specjalnej. Poznań: WNUAM.

4.Głodkowska J. (2000) „Pomóżmy dziecku z upośledzeniem umysłowym doświadczać przestrzeni”. Warszawa: WSIP.

5.Kaja B. (1995) „ Zarys terapii dziecka” Bydgoszcz WSP.

6.Kephart, N. C. (1970). Dziecko opóźnione w nauce szkolnej. Warszawa: Państwowe Wydawnictwo Naukowe.

7.Kędzior-Niczyporuk, E. (red.). (2003). Wprowadzenie do pedagogiki zabawy. Lublin: Wydawnictwo KLANZA.

8.Knill, Ch. (1992). Dotyk i komunikacja. Warszawa: CMPP-P.

9.Kujawa, E., Kurzyna, M. (2009). Metoda 18 struktur wyrazowych w pracy z dziećmi z trudnościami w czytaniu i pisaniu. (wydanie ósme).Warszawa WSIP.

10.Olechowska, A. (2001). Wspieranie uczniów ze specjalnymi potrzebami edukacyjnymi. Wskazówki dla nauczycieli. Warszawa: Wyd. APS.

11.Smyczek A., Grycman M. (red). (2004) Wiem Czego chcę! Doświadczenia polskich terapeutów i użytkowników wspomagających sposobów porozumiewania się (AAC). Stowarzyszenie Mówić bez słów, Kraków.

12.Twardowski, A. (2012). Wczesne wspomaganie rozwoju dziecka w środowisku rodzinnym. Poznań: Wydawnictwo Naukowe UAM.

13.Twardowski, A. (2014). Możliwości wykorzystanie rówieśniczego tutoringu w edukacji dzieci z niepełnosprawnością intelektualną. [w:] Interdyscyplinarne Konteksty Pedagogiki Specjalnej 5/2014.

14.Zakrzewska, B. (1996). Trudności w czytaniu i pisaniu. Modele ćwiczeń. Warszawa: WSiP.

15.Zwolańska. J. (2002).Twórcza kinezjologia w praktyce: propozycje dla każdego” Wybór i redakcja merytoryczna: Joanna Zwoleńska Warszawa Kined.

LITERATURA UZUPEŁNIAJĄCA

1.Buzan, T. (2005). Pamięć na zawołanie. Wydawnictwo: RAVI.

2.Olechnowicz, H. (1999). Jaskiniowcy zagubieni w XXI wieku. Praca terapeutyczna z małymi dziećmi. Warszawa: WSiP.

3. Tudge J., B. Rogoff (1995) Wpływ rówieśników na rozwój poznawczy – podejście Piageta i Wygotskiego, [w:] Dziecko wśród rówieśników i dorosłych (red). Brzezińska A., Lutomski G., Smykowski B., Wydawnictwo Zysk i S-ka, Poznań.

Uwagi:

OPIS METOD KSZTAŁCENIA:

wykład

dyskusja

praca z tekstem

działania praktyczne

metoda sytuacyjna

NAKŁAD PRACY STUDENTÓW

liczba godzin kontaktowych:

ćwiczenia - 15

liczba godzin przygotowania się do zajęć, lektury - 10

liczba godzin przygotowania się do egzaminu - 10

Zajęcia w cyklu "Semestr zimowy 2019/2020" (jeszcze nie rozpoczęty)

Okres: 2019-10-01 - 2020-02-23
Wybrany podział planu:


powiększ
zobacz plan zajęć
Typ zajęć: Ćwiczenia, 30 godzin więcej informacji
Koordynatorzy: Agnieszka Żabińska
Prowadzący grup: Agnieszka Żabińska
Lista studentów: (nie masz dostępu)
Zaliczenie: Zaliczenie na ocenę

Zajęcia w cyklu "Semestr zimowy dla niestacjonarnych 2019/2020" (jeszcze nie rozpoczęty)

Okres: 2019-10-01 - 2020-02-27
Wybrany podział planu:


powiększ
zobacz plan zajęć
Typ zajęć: Ćwiczenia, 12 godzin więcej informacji
Koordynatorzy: Agnieszka Żabińska
Prowadzący grup: Agnieszka Żabińska
Lista studentów: (nie masz dostępu)
Zaliczenie: Zaliczenie na ocenę
Opisy przedmiotów w USOS i USOSweb są chronione prawem autorskim.
Właścicielem praw autorskich jest Akademia Pedagogiki Specjalnej im. Marii Grzegorzewskiej w Warszawie.