Akademia Pedagogiki Specjalnej im. Marii Grzegorzewskiej w Warszawie - Centralny System UwierzytelnianiaNie jesteś zalogowany | zaloguj się
katalog przedmiotów - pomoc

Asertywny - to znaczy jaki? 20-3M-ACJ
Semestr letni dla niestacjonarnych 2016/2017
Ćwiczenia, grupa nr 1

powiększ
plan zajęć przedmiotu
zaznaczono (na zielono) terminy
aktualnie wyświetlanej grupy
To jest strona grupy zajęciowej. Jeśli szukasz opisu przedmiotu, zobacz stronę przedmiotu
Przedmiot Asertywny - to znaczy jaki? 20-3M-ACJ
Zajęcia Semestr letni dla niestacjonarnych 2016/2017 (2016Ln) (zakończony)
Ćwiczenia (CW), grupa nr 1 [pozostałe grupy]
Termin i miejsce: (brak danych)
Liczba osób w grupie: 22
Limit miejsc: 25
Zaliczenie: Zaliczenie na ocenę
Prowadzący: Ewa Sokołowska
Literatura:

Literatura obowiązkowa

1. Alberti R., Emmons M. (2002). Asertywność. Sięgaj po to, czego chcesz, nie raniąc innych. Gdańsk: Gdańskie Wydawnictwo Psychologiczne.

2. Davidson J. (1999). Asertywność dla żółtodziobów czyli wszystko. Poznań: Dom Wydawniczy REBIS.

3. Dziurowicz-Kozłowska (2002a). Konceptualizacja pojęcia asertywności. Nowiny Psychologiczne, 2, 51-68.

4. Fensterheim (1999). Nie mów tak, gdy chcesz powiedzieć nie. Jak nauczyć się asertywności. Warszawa: Książka i Wiedza.

5. Ferguson J. (2000). Asertywność doskonała. Wszystko czego potrzebujesz, aby udało ci się za pierwszym razem. Poznań: Dom Wydawniczy REBIS.

6. Gillen T. (1997). Asertywność. Warszawa: PETIT.

7. Hulewska, A. (2014). Asertywność w ćwiczeniach. Warszawa: Samo Sedno.

8. Król-Fijewska. M. (1993). Trening asertywności. Warszawa: IPZiT.

9. Lindenfield, G. (1994). Asertywność czyli jak być otwartym, skutecznym i naturalnym. Łódź: Laboratorium Psychotronika.

10. Leu, L. (2016). Porozumienie bez przemocy. Ćwiczenia. Materiały do pracy indywidualnej i grupowej oraz dla szkół. Warszawa: Czarna Owca.

11. Mączyński J. (1991). Behawioralny, kognitywny i behawioralno-kognitywny trening asertywności. Przegląd Psychologiczny, 4, 619-629.

12. Oleś M. (1998). Asertywność u dzieci w okresie wczesnej adolescencji. Lublin: Towarzystwo Naukowe KUL.

13. Rosenberg, M. B. (2014). Porozumienie bez przemocy. O języku serca. Warszawa: Wydawnictwo Czarna Owca.

Zakres tematów:

I. Część teoretyczna (zawarta we wszystkich warsztatach, jako wstęp bądź zakończenie części ćwiczeniowej/ praktycznej)

1. Pojęcie asertywności i umiejętności asertywnych (m in. lektura podstawowa: Alberti i Emmons, 2002, Dziurowicz-Kozłowska, 2002a, Mączyński, 1991, Oleś, 1998).

2. Asertywność w świetle wybranych teorii psychologicznych. (m. in. Dziurowicz-Kozłowska, 2002b, Fensterheim, 1999, Gillen, 1997, Król-Fijewska, 1993).

3. Zapoznanie się metodami badania asertywności. Przydatność testów i kwestionariuszy dostępnych w polskiej wersji językowej. (m in. za Beisert i Pasikowski, 1990; Dziurowicz-Kozłowska, 2002b, Lindenfield, 1994; Mansfield, 1995; Oleś, 1998).

II. Część praktyczna (zawarta we wszystkich warsztatach).

4. Ogólne zasady prowadzenia treningu psychologicznego (m in.: Agryle, 1994; Bida, 1994; Banders, 1991; Corey, 1995; Cenin, 1993; Jedliński, 1997; Szczepańska, 1996; McKay, 2001).

5. Trening asertywności. Pojęcie i ogólna charakterystyka treningu asertywności. (m in.: Bower, 1979; Gaś, 1984; Graham, 1993; Król-Fijewska,1993; Mączyński, 1991; McKay i in., 2001, Kelly, 1979; Szczepańska, 1996)..

6. Podstawowe umiejętności i kompetencje asertywne – ćwiczenia do przeprowadzenia przez grupę (prezentacja scenariuszy zajęć i poprowadzenie ćwiczeń przynajmniej 30 minutowych):

a. Umiejętność odmawiania (mówienia „nie”), udzielania negatywnych informacji zwrotnych, konstruktywnej krytyki. Zasady skutecznej komunikacji bez przemocy.– grupa 1, warsztat 2

b. Umiejętność przyjmowania i udzielania pochwał/ akceptacji korzystnych propozycji (mówienia „tak”, przyjmowania komplementów), udzielania pozytywnych informacji zwrotnych. Zasady skutecznej komunikacji budującej poczucie bliskości i bezpośredniości w relacjach interpersonalnych – grupa 2, warsztat 3

c. Kompetencje związane z budowaniem szacunku do siebie, pozytywnej i realistycznym zarazem samooceny/ obrazu siebie (postawa „jestem ok.”). Odpowiedź na pytanie: jak w codziennym życiu bronić własnych praw? – grupa 3, warsztat 4

d. Kompetencje związane z budowaniem szacunku do innych, pozytywnego i realistycznego obrazu innych osób (postawa „Ty jesteś ok.”). Odpowiedź na pytanie: jak budować trwałe związki z pozycji „dawcy”, a nie tylko „biorcy” – grupa 4, warsztat 5

7. Ocena własnej asertywności, w oparciu o istniejące skale i kwestionariusze oraz informacje zwrotne z przebiegu ćwiczeń w grupie. (w oparciu m in. o: Dahm, 2000; Gillen, 1997; Graham, 1993; Król-Fijewska i in., 2000; Rees, 1996; Sharpe, 1996; Townend, 1991).

8. Prawa asertywności (m in.: Gillen, 1997, 2002; Król-Fijewska, 1993; Lindenfield, 1994, Sharpe, 1994).

9. Czy komunikujesz się w sposób asertywny? Zasady dobrej komunikacji. Skuteczne radzenie sobie w kontaktach z innymi ludźmi. (m in.: Davidson, 1999; Mansfield, 1995; Phelps in., 2002 Rees i in., 1996).

10. Czy można być asertywnym zawsze? Praca - szkoła - dom - perspektywy dla zachowań asertywnych. Pojęcie osobowości asertywnej (Fensterheim, 1999).

Metody dydaktyczne:

Zajęcia obejmą rozważania teoretyczne nad naturą asertywności: kiedy, jak i dlaczego zachowujemy się asertywnie? Pozwolą też one na praktyczne zapoznanie się z umiejętnościami i kompetencjami psychologicznymi, określanymi, jako asertywne. Zajęcia mają charakter warsztatowy

Metody i kryteria oceniania:

Forma zaliczenia: obecność na wszystkich zajęciach, przygotowanie i prowadzenie fragmentu zajęć odnoszących się do wypracowania umiejętności asertywnych bądź kształtowania kompetencji w zakresie asertywności (w jednej z czterech grup warsztatowych)

Uwagi:

ćwiczeniowa dla V r. ZM/PY-WIK

Opisy przedmiotów w USOS i USOSweb są chronione prawem autorskim.
Właścicielem praw autorskich jest Akademia Pedagogiki Specjalnej im. Marii Grzegorzewskiej w Warszawie.