Akademia Pedagogiki Specjalnej im. Marii Grzegorzewskiej w Warszawie - Centralny System UwierzytelnianiaNie jesteś zalogowany | zaloguj się
katalog przedmiotów - pomoc

Diagnoza funkcjonalna i konstruowanie programów

Informacje ogólne

Kod przedmiotu: 10-5S-DFK Kod Erasmus / ISCED: (brak danych) / (brak danych)
Nazwa przedmiotu: Diagnoza funkcjonalna i konstruowanie programów
Jednostka: Instytut Pedagogiki Specjalnej
Grupy: Ob. dla I r. PC, spec. nienaucz. (kwal): rehab. osób ze sprzężoną niepełnosp., (2-l) stac. II st.
Obowiązk. dla I r. PC, spec. nienaucz.: rehab. osób ze sprzężoną niepełnosp., (2-l) niestac. II st.
Punkty ECTS i inne: 0 LUB 4.00 (w zależności od programu)
zobacz reguły punktacji
Język prowadzenia: polski
Rodzaj przedmiotu:

obowiązkowe

Efekty kształcenia:

PC2-KS-W01 Zna teoretyczne podstawy diagnozy funkcjonalnej

PC2-KS-W05 Zna cechy dobrej diagnozy

PC2-KS-W05 Zna wybrane metody i narzędzia diagnostyczne służące ocenie możliwości i potrzeb osób ze złożoną niepełnosprawnością

PC2-KS-W05 Zna zasady konstruowania indywidualnych programów

PC2-KS-U02 Umie interpretować dane diagnostyczne

PC2-KS-U03 Umie opracować kwestionariusz wywiadu

PC2-KS-U03 Umie opracować arkusze obserwacyjne

PC2-KS-U03 Umie konstruować zadania diagnostyczne do oceny funkcjonowania osób z niepełnosprawnością złożoną , w tym głuchoniewidomych.

PC2-KS-U02 Umie sformułować cele ogólne i cele szczegółowe do informacji o aktualnym poziomie funkcjonowania osoby z niepełnosprawnością złożoną, w tym głuchoniewidomej.

PC2-KS-U03, PC2- KK- U04 Umie wykorzystać elementy wybranych metod pracy z osobami z niepełnosprawnością złożoną ,w tym głuchoniewidomych w planowaniu pracy terapeutycznej

PC2-KK-K04 Ma świadomość konieczności zachowania się w sposób profesjonalny

PC2-KS-K02 Potrafi nawiązać kontakt z terapeutą , dziećmi, współpracować w grupie

Zajęcia w cyklu "Semestr zimowy 2014/2015" (zakończony)

Okres: 2014-10-01 - 2015-02-23
Wybrany podział planu:


powiększ
zobacz plan zajęć
Typ zajęć: Ćwiczenia, 30 godzin więcej informacji
Laboratorium/warsztaty, 15 godzin więcej informacji
Wykład, 15 godzin więcej informacji
Koordynatorzy: Grażyna Walczak
Prowadzący grup: Grażyna Walczak
Lista studentów: (nie masz dostępu)
Zaliczenie: Egzamin
Skrócony opis:

Ocena wypowiedzi ustnej w trakcie ćwiczeń (w skali 1-5 punktów),

ocena wypowiedzi pisemnej w trakcie kolokwium (w skali 1-5 punktów), wykonanie zadania praktycznego, ocena na podstawie obserwacji pracy studenta podczas hospitacji i pracy w grupach (w skali punktów 1-5).

Pełny opis:

Wykład

Założenia diagnozy funkcjonalnej, cechy diagnozy ukierunkowanej na rozwój

Szczegółowe omówienieeEtapów konstruowania indywidualnych programów

Ćwiczenia

1. Czynniki warunkujące wybór procedury diagnostycznej.

Różne potrzeby, różne diagnozy – ustalanie dla danej sytuacji zakresu i rodzaju przeprowadzenia niezbędnej diagnozy.

2. Omówienie cech diagnozy funkcjonalnej, roli rodziców i terapeutów , środowiska zewnętrznego w procesie diagnozy.

3. Omówienie wybranych metod i narzędzi diagnostycznych- prezentacje studentów /wywiad, rozmowa, obserwacja, analiza dokumentów/.

4. Konstruowanie zadań diagnostycznych.

5. Na podstawie przedstawionych charakterystyk funkcjonowania dziecka określanie niezbędnych procedur diagnostycznych /co, kto, kiedy, gdzie i dlaczego ma diagnozować/.

6. Opracowanie raportu z diagnozy, określenie słabych i mocnych stron.

7. Konceptualizacja programu – operacjonalizacja celów, ustalanie warunków realizacji programu.

Etapy ewaluacji i jej rodzaje, narzędzia czas, miejsce.

8. Prezentacja przygotowanych w grupach indywidualnych programów edukacyjno- terapeutycznych dla wybranych w czasie hospitacji osób. Podsumowanie

Literatura:

1. Brown,D., Simons,V., Methvin,J. (1985). Program Oregoński. Warszawa: PZN.

2. Głodkowska, J. (1999). Poznanie ucznia szkoły specjalnej. Warszawa: WSiP.

3. Kielin, J. (1996). Ocena poziomu funkcjonowania dziecka głęboko upośledzonego umysłowo pod kątem konstruowania urogranu pracy nauczyciela – propozycja własna. W: Piszczek, M. (red.), Edukacja upośledzonych umysłowo w stopniu głębokim. Warszawa: CMPP-P, MEN.

4. Leonhardt, M. (1997). Skala rozwoju niewidomych dzieci w wieku 0 – 2 lat. Warszawa: Wyd. WSPS.

5. Kielin, J.,(2013) Rozwój daje radość, Gdańsk: Gdańskie Wydawnictwo Pedagogiczne.

6. Marcinkowska, B., Wołowicz, A.(2011). Wielospecjalistyczna ocena poziomu funkcjonowania i konstruowanie indywidualnych programów dla osób z głębsza niepełnosprawnością intelektualną. Warszawa: Wyd. APS.

7. Piszczek, M. (2009). O czym należy pamiętać konstruując program wspomagania rozwoju dziecka. Rewalidacja /czasopismo/.

8. Walczak G. (2011). Diagnoza funkcjonalna podstawą konstruowania indywidualnych programów wczesnego wspomagania rozwoju dzieci zagrożonych niesprawnością. Warszawa: Wyd. APS.

9. Tanajewska, A., Naprawa, R. (2016). Diagnoza rozwoju ucznia z niepełnosprawnością intelektualną w stopniu umiarkowanym, wyd. Harmonia

Uwagi:

OPIS METOD KSZTAŁCENIA:

wykład

dyskusja

praca z tekstem

działania praktyczne

metoda sytuacyjna

SPOSÓB POMIARU EFEKTÓW KSZTAŁCENIA:

1. WIEDZA

- egzamin końcowy (pisemny): pytania zamknięte.

2. UMIEJĘTNOŚCI

- egzamin końcowy (pisemny):zadanie praktyczne na egzaminie końcowym

3. KOMPETENCJE

- egzamin końcowy (pisemny): pytania zamknięte

NAKŁAD PRACY STUDENTA:

liczba godzin kontaktowych:

wykład - 15

ćwiczenia - 30

Laboratorium/warsztaty-15

liczba godzin przygotowania się do zajęć, lektury - 15

liczba godzin przygotowania się do egzaminu - 15

Liczba punktów ETCS - 4.00

Zajęcia w cyklu "Semestr zimowy dla niestacjonarnych 2015/2016" (zakończony)

Okres: 2015-10-01 - 2016-02-21
Wybrany podział planu:


powiększ
zobacz plan zajęć
Typ zajęć: Ćwiczenia, 15 godzin więcej informacji
Laboratorium/warsztaty, 10 godzin więcej informacji
Wykład, 15 godzin więcej informacji
Koordynatorzy: Barbara Marcinkowska
Prowadzący grup: Agnieszka Lubowiedzka
Lista studentów: (nie masz dostępu)
Zaliczenie: Egzamin
Skrócony opis:

Wykład

Ocena wypowiedzi pisemnej w trakcie kolokwium (w skali 1-5 punktów)

Ćwiczenia:

Kolokwium: ocena wypowiedzi pisemnej w trakcie ćwiczeń (w skali 1-5 punktów), wykonanie zadania praktycznego, ocena na podstawie obserwacji pracy studenta grupie (w skali punktów 1-5).

Pełny opis:

Wykład:

1. Wyjaśnienie pojęć, diagnoza , diagnoza funkcjonalna, diagnoza ukierunkowana na rozwój, diagnoza dla jakości życia.

2. Uwarunkowania diagnozy funkcjonalnej.

3. Model wieloaspektowej , interdyscyplinarnej diagnozy funkcjonalnej.

4. Omówienie wybranych metod i narzędzi diagnostycznych.

5. Etapy konstruowania indywidualnych programów edukacyjno terapeutycznych.

Etap identyfikacji.

Etap diagnozy.

Etap konceptualizacji programu.

Etap ewaluacji.

6. Podsumowanie

Ćwiczenia:

1. Czynniki warunkujące wybór procedury diagnostycznej.

Różne potrzeby, różne diagnozy – ustalanie dla danej sytuacji zakresu i rodzaju przeprowadzenia niezbędnej diagnozy.

2. Na podstawie filmu omówienie cech diagnozy funkcjonalnej, roli rodziców i terapeutów , środowiska zewnętrznego w procesie diagnozy.

3. Omówienie wybranych metod i narzędzi diagnostycznych- prezentacje studentów /wywiad, rozmowa, obserwacja, analiza dokumentów/.

4. Konstruowanie zadań diagnostycznych.

5. Na podstawie przedstawionych charakterystyk funkcjonowania dziecka określanie niezbędnych procedur diagnostycznych /co, kto, kiedy, gdzie i dlaczego ma diagnozować/.

6. Opracowanie raportu z diagnozy, określenie słabych i mocnych stron.

7. Konceptualizacja paragramu – operacjonalizacja celów, ustalanie warunków realizacji programu.

Etapy ewaluacji i jej rodzaje, narzędzia czas, miejsce.

8. Prezentacja przygotowanych w grupach indywidualnych programów edukacyjno- terapeutycznych dla wybranych w czasie hospitacji osób. Podsumowanie.

Literatura:

1. Brown,D., Simons,V., Methvin,J. (1985). Program Oregoński. Warszawa: PZN.

2. Głodkowska, J. (1999). Poznanie ucznia szkoły specjalnej. Warszawa: WSiP.

3. Kielin, J. (1996). Ocena poziomu funkcjonowania dziecka głęboko upośledzonego umysłowo pod kątem konstruowania urogranu pracy nauczyciela – propozycja własna. W: Piszczek, M. (red.), Edukacja upośledzonych umysłowo w stopniu głębokim. Warszawa: CMPP-P, MEN.

4. Leonhardt, M. (1997). Skala rozwoju niewidomych dzieci w wieku 0 – 2 lat. Warszawa: Wyd. WSPS.

5. Lotz, D., Wenta, K., Zeidler, W. (red.) (2002). Diagnoza dla osób niepełnosprawnych. Szczecin: Agencja Wydawnicza „Kwadra”.

6. Marcinkowska, B., Wołowicz, A.(2011). Wielospecjalistyczna ocena poziomu funkcjonowania i konstruowanie indywidualnych programów dla osób z głębsza niepełnosprawnością intelektualną. Warszawa: Wyd. APS.

7. Piszczek, M. (2009). O czym należy pamiętać konstruując program wspomagania rozwoju dziecka. Rewalidacja /czasopismo/. 8. Walczak G. (2011). Diagnoza funkcjonalna podstawą konstruowania indywidualnych programów wczesnego wspomagania rozwoju dzieci zagrożonych niesprawnością. Warszawa: Wyd. APS.

Uwagi:

OPIS METOD KSZTAŁCENIA:

wykład

dyskusja

praca z tekstem

działania praktyczne

metoda sytuacyjna

SPOSÓB POMIARU EFEKTÓW KSZTAŁCENIA:

1. WIEDZA

- egzamin końcowy (pisemny): pytania zamknięte.

2. UMIEJĘTNOŚCI

- egzamin końcowy (pisemny):zadanie praktyczne na egzaminie końcowym

3. KOMPETENCJE

- egzamin końcowy (pisemny): pytania zamknięte

NAKŁAD PRACY STUDENTA:

liczba godzin kontaktowych:

wykład - 15

ćwiczenia - 15

Laboratorium/warsztaty-10

liczba godzin przygotowania się do zajęć, lektury - 15

liczba godzin przygotowania się do egzaminu - 15

Liczba punktów ETCS - 4.00

Zajęcia w cyklu "Semestr zimowy 2016/2017" (zakończony)

Okres: 2016-10-01 - 2017-02-19
Wybrany podział planu:


powiększ
zobacz plan zajęć
Typ zajęć: Ćwiczenia, 30 godzin więcej informacji
Laboratorium/warsztaty, 15 godzin więcej informacji
Wykład, 15 godzin więcej informacji
Koordynatorzy: Grażyna Walczak
Prowadzący grup: Katarzyna Kruś-Kubaszewska, Grażyna Walczak
Lista studentów: (nie masz dostępu)
Zaliczenie: Egzamin
Skrócony opis:

Ocena wypowiedzi ustnej w trakcie ćwiczeń (w skali 1-5 punktów),

ocena wypowiedzi pisemnej w trakcie kolokwium (w skali 1-5 punktów), wykonanie zadania praktycznego, ocena na podstawie obserwacji pracy studenta podczas hospitacji i pracy w grupach (w skali punktów 1-5).

Pełny opis:

Wykład:

1. Wyjaśnienie pojęć, diagnoza , diagnoza funkcjonalna, diagnoza ukierunkowana na rozwój, diagnoza dla jakości życia.

2. Uwarunkowania diagnozy funkcjonalnej.

3. Model wieloaspektowej , interdyscyplinarnej diagnozy funkcjonalnej.

4. Omówienie wybranych metod i narzędzi diagnostycznych.

5. Etapy konstruowania indywidualnych programów edukacyjno terapeutycznych.

Etap identyfikacji.

Etap diagnozy.

Etap konceptualizacji programu.

Etap ewaluacji.

6. Podsumowanie.

Ćwiczenia:

1. Czynniki warunkujące wybór procedury diagnostycznej.

Różne potrzeby, różne diagnozy – ustalanie dla danej sytuacji zakresu i rodzaju przeprowadzenia niezbędnej diagnozy.

2. Na podstawie filmu omówienie cech diagnozy funkcjonalnej, roli rodziców i terapeutów , środowiska zewnętrznego w procesie diagnozy.

3. Omówienie wybranych metod i narzędzi diagnostycznych- prezentacje studentów /wywiad, rozmowa, obserwacja, analiza dokumentów/.

4. Konstruowanie zadań diagnostycznych.

5. Na podstawie przedstawionych charakterystyk funkcjonowania dziecka określanie niezbędnych procedur diagnostycznych /co, kto, kiedy, gdzie i dlaczego ma diagnozować/.

6. Opracowanie raportu z diagnozy, określenie słabych i mocnych stron.

7. Konceptualizacja paragramu – operacjonalizacja celów, ustalanie warunków realizacji programu.

Etapy ewaluacji i jej rodzaje, narzędzia czas, miejsce.

8. Prezentacja przygotowanych w grupach indywidualnych programów edukacyjno- terapeutycznych dla wybranych w czasie hospitacji osób. Podsumowanie.

Literatura:

1. Brown,D., Simons,V., Methvin,J. (1985). Program Oregoński. Warszawa: PZN.

2. Głodkowska, J. (1999). Poznanie ucznia szkoły specjalnej. Warszawa: WSiP.

3. Kielin, J. (1996). Ocena poziomu funkcjonowania dziecka głęboko upośledzonego umysłowo pod kątem konstruowania urogranu pracy nauczyciela – propozycja własna. W: Piszczek, M. (red.), Edukacja upośledzonych umysłowo w stopniu głębokim. Warszawa: CMPP-P, MEN.

4. Leonhardt, M. (1997). Skala rozwoju niewidomych dzieci w wieku 0 – 2 lat. Warszawa: Wyd. WSPS.

5. Lotz, D., Wenta, K., Zeidler, W. (red.) (2002). Diagnoza dla osób niepełnosprawnych. Szczecin: Agencja Wydawnicza „Kwadra”.

6. Marcinkowska, B., Wołowicz, A.(2011). Wielospecjalistyczna ocena poziomu funkcjonowania i konstruowanie indywidualnych programów dla osób z głębsza niepełnosprawnością intelektualną. Warszawa: Wyd. APS.

7. Piszczek, M. (2009). O czym należy pamiętać konstruując program wspomagania rozwoju dziecka. Rewalidacja /czasopismo/. 8. Walczak G. (2011). Diagnoza funkcjonalna podstawą konstruowania indywidualnych programów wczesnego wspomagania rozwoju dzieci zagrożonych niesprawnością. Warszawa: Wyd. APS.

Uwagi:

OPIS METOD KSZTAŁCENIA:

wykład

dyskusja

praca z tekstem

działania praktyczne

metoda sytuacyjna

SPOSÓB POMIARU EFEKTÓW KSZTAŁCENIA:

1. WIEDZA

- egzamin końcowy (pisemny): pytania zamknięte.

2. UMIEJĘTNOŚCI

- egzamin końcowy (pisemny):zadanie praktyczne na egzaminie końcowym

3. KOMPETENCJE

- egzamin końcowy (pisemny): pytania zamknięte

NAKŁAD PRACY STUDENTA:

liczba godzin kontaktowych:

wykład - 15

ćwiczenia - 30

Laboratorium/warsztaty-15

liczba godzin przygotowania się do zajęć, lektury - 15

liczba godzin przygotowania się do egzaminu - 15

Liczba punktów ETCS - 4.00

Zajęcia w cyklu "Semestr zimowy dla niestacjonarnych 2016/2017" (zakończony)

Okres: 2016-10-01 - 2017-02-26
Wybrany podział planu:


powiększ
zobacz plan zajęć
Typ zajęć: Ćwiczenia, 15 godzin więcej informacji
Laboratorium/warsztaty, 10 godzin więcej informacji
Wykład, 15 godzin więcej informacji
Koordynatorzy: Diana Aksamit
Prowadzący grup: Agnieszka Lubowiedzka
Lista studentów: (nie masz dostępu)
Zaliczenie: Egzamin
Skrócony opis:

Wykład

Ocena wypowiedzi pisemnej w trakcie kolokwium (w skali 1-5 punktów)

Ćwiczenia:

Kolokwium: ocena wypowiedzi pisemnej w trakcie ćwiczeń (w skali 1-5 punktów), wykonanie zadania praktycznego, ocena na podstawie obserwacji pracy studenta grupie (w skali punktów 1-5).

Pełny opis:

Wykład:

1. Wyjaśnienie pojęć, diagnoza , diagnoza funkcjonalna, diagnoza ukierunkowana na rozwój, diagnoza dla jakości życia.

2. Uwarunkowania diagnozy funkcjonalnej.

3. Model wieloaspektowej , interdyscyplinarnej diagnozy funkcjonalnej.

4. Omówienie wybranych metod i narzędzi diagnostycznych.

5. Etapy konstruowania indywidualnych programów edukacyjno terapeutycznych.

Etap identyfikacji.

Etap diagnozy.

Etap konceptualizacji programu.

Etap ewaluacji.

6. Podsumowanie

Ćwiczenia:

1. Czynniki warunkujące wybór procedury diagnostycznej.

Różne potrzeby, różne diagnozy – ustalanie dla danej sytuacji zakresu i rodzaju przeprowadzenia niezbędnej diagnozy.

2. Na podstawie filmu omówienie cech diagnozy funkcjonalnej, roli rodziców i terapeutów , środowiska zewnętrznego w procesie diagnozy.

3. Omówienie wybranych metod i narzędzi diagnostycznych- prezentacje studentów /wywiad, rozmowa, obserwacja, analiza dokumentów/.

4. Konstruowanie zadań diagnostycznych.

5. Na podstawie przedstawionych charakterystyk funkcjonowania dziecka określanie niezbędnych procedur diagnostycznych /co, kto, kiedy, gdzie i dlaczego ma diagnozować/.

6. Opracowanie raportu z diagnozy, określenie słabych i mocnych stron.

7. Konceptualizacja paragramu – operacjonalizacja celów, ustalanie warunków realizacji programu.

Etapy ewaluacji i jej rodzaje, narzędzia czas, miejsce.

8. Prezentacja przygotowanych w grupach indywidualnych programów edukacyjno- terapeutycznych dla wybranych w czasie hospitacji osób. Podsumowanie.

Literatura:

1. Brown,D., Simons,V., Methvin,J. (1985). Program Oregoński. Warszawa: PZN.

2. Głodkowska, J. (1999). Poznanie ucznia szkoły specjalnej. Warszawa: WSiP.

3. Kielin, J. (1996). Ocena poziomu funkcjonowania dziecka głęboko upośledzonego umysłowo pod kątem konstruowania urogranu pracy nauczyciela – propozycja własna. W: Piszczek, M. (red.), Edukacja upośledzonych umysłowo w stopniu głębokim. Warszawa: CMPP-P, MEN.

4. Leonhardt, M. (1997). Skala rozwoju niewidomych dzieci w wieku 0 – 2 lat. Warszawa: Wyd. WSPS.

5. Lotz, D., Wenta, K., Zeidler, W. (red.) (2002). Diagnoza dla osób niepełnosprawnych. Szczecin: Agencja Wydawnicza „Kwadra”.

6. Marcinkowska, B., Wołowicz, A.(2011). Wielospecjalistyczna ocena poziomu funkcjonowania i konstruowanie indywidualnych programów dla osób z głębsza niepełnosprawnością intelektualną. Warszawa: Wyd. APS.

7. Piszczek, M. (2009). O czym należy pamiętać konstruując program wspomagania rozwoju dziecka. Rewalidacja /czasopismo/. 8. Walczak G. (2011). Diagnoza funkcjonalna podstawą konstruowania indywidualnych programów wczesnego wspomagania rozwoju dzieci zagrożonych niesprawnością. Warszawa: Wyd. APS.

Uwagi:

OPIS METOD KSZTAŁCENIA:

wykład

dyskusja

praca z tekstem

działania praktyczne

metoda sytuacyjna

SPOSÓB POMIARU EFEKTÓW KSZTAŁCENIA:

1. WIEDZA

- egzamin końcowy (pisemny): pytania zamknięte.

2. UMIEJĘTNOŚCI

- egzamin końcowy (pisemny):zadanie praktyczne na egzaminie końcowym

3. KOMPETENCJE

- egzamin końcowy (pisemny): pytania zamknięte

NAKŁAD PRACY STUDENTA:

liczba godzin kontaktowych:

wykład - 15

ćwiczenia - 15

Laboratorium/warsztaty-10

liczba godzin przygotowania się do zajęć, lektury - 15

liczba godzin przygotowania się do egzaminu - 15

Liczba punktów ETCS - 4.00

Zajęcia w cyklu "Semestr zimowy dla niestacjonarnych 2017/2018" (zakończony)

Okres: 2017-10-01 - 2018-02-26
Wybrany podział planu:


powiększ
zobacz plan zajęć
Typ zajęć: Ćwiczenia, 10 godzin więcej informacji
Laboratorium/warsztaty, 15 godzin więcej informacji
Wykład, 15 godzin więcej informacji
Koordynatorzy: Grażyna Walczak
Prowadzący grup: Grażyna Walczak
Lista studentów: (nie masz dostępu)
Zaliczenie: Egzamin
Skrócony opis:

Ocena wypowiedzi ustnej w trakcie ćwiczeń (w skali 1-5 punktów),

ocena wypowiedzi pisemnej w trakcie kolokwium (w skali 1-5 punktów), wykonanie zadania praktycznego, ocena na podstawie obserwacji pracy studenta podczas hospitacji i pracy w grupach (w skali punktów 1-5).

Pełny opis:

Wykład:

1. Wyjaśnienie pojęć, diagnoza , diagnoza funkcjonalna, diagnoza ukierunkowana na rozwój, diagnoza dla jakości życia.

2. Uwarunkowania diagnozy funkcjonalnej.

3. Model wieloaspektowej , interdyscyplinarnej diagnozy funkcjonalnej.

4. Omówienie wybranych metod i narzędzi diagnostycznych.

5. Etapy konstruowania indywidualnych programów edukacyjno terapeutycznych.

Etap identyfikacji.

Etap diagnozy.

Etap konceptualizacji programu.

Etap ewaluacji.

6. Podsumowanie.

Ćwiczenia:

1. Czynniki warunkujące wybór procedury diagnostycznej.

Różne potrzeby, różne diagnozy – ustalanie dla danej sytuacji zakresu i rodzaju przeprowadzenia niezbędnej diagnozy.

2. Na podstawie filmu omówienie cech diagnozy funkcjonalnej, roli rodziców i terapeutów , środowiska zewnętrznego w procesie diagnozy.

3. Omówienie wybranych metod i narzędzi diagnostycznych- prezentacje studentów /wywiad, rozmowa, obserwacja, analiza dokumentów/.

4. Konstruowanie zadań diagnostycznych.

5. Na podstawie przedstawionych charakterystyk funkcjonowania dziecka określanie niezbędnych procedur diagnostycznych /co, kto, kiedy, gdzie i dlaczego ma diagnozować/.

6. Opracowanie raportu z diagnozy, określenie słabych i mocnych stron.

7. Konceptualizacja paragramu – operacjonalizacja celów, ustalanie warunków realizacji programu.

Etapy ewaluacji i jej rodzaje, narzędzia czas, miejsce.

8. Prezentacja przygotowanych w grupach indywidualnych programów edukacyjno- terapeutycznych dla wybranych w czasie hospitacji osób. Podsumowanie.

Literatura:

1. Brown,D., Simons,V., Methvin,J. (1985). Program Oregoński. Warszawa: PZN.

2. Głodkowska, J. (1999). Poznanie ucznia szkoły specjalnej. Warszawa: WSiP.

3. Kielin, J. (1996). Ocena poziomu funkcjonowania dziecka głęboko upośledzonego umysłowo pod kątem konstruowania urogranu pracy nauczyciela – propozycja własna. W: Piszczek, M. (red.), Edukacja upośledzonych umysłowo w stopniu głębokim. Warszawa: CMPP-P, MEN.

4. Leonhardt, M. (1997). Skala rozwoju niewidomych dzieci w wieku 0 – 2 lat. Warszawa: Wyd. WSPS.

5. Lotz, D., Wenta, K., Zeidler, W. (red.) (2002). Diagnoza dla osób niepełnosprawnych. Szczecin: Agencja Wydawnicza „Kwadra”.

6. Marcinkowska, B., Wołowicz, A.(2011). Wielospecjalistyczna ocena poziomu funkcjonowania i konstruowanie indywidualnych programów dla osób z głębsza niepełnosprawnością intelektualną. Warszawa: Wyd. APS.

7. Piszczek, M. (2009). O czym należy pamiętać konstruując program wspomagania rozwoju dziecka. Rewalidacja /czasopismo/. 8. Walczak G. (2011). Diagnoza funkcjonalna podstawą konstruowania indywidualnych programów wczesnego wspomagania rozwoju dzieci zagrożonych niesprawnością. Warszawa: Wyd. APS.

Uwagi:

OPIS METOD KSZTAŁCENIA:

wykład

dyskusja

praca z tekstem

działania praktyczne

metoda sytuacyjna

SPOSÓB POMIARU EFEKTÓW KSZTAŁCENIA:

1. WIEDZA

- egzamin końcowy (pisemny): pytania zamknięte.

2. UMIEJĘTNOŚCI

- egzamin końcowy (pisemny):zadanie praktyczne na egzaminie końcowym

3. KOMPETENCJE

- egzamin końcowy (pisemny): pytania zamknięte

NAKŁAD PRACY STUDENTA:

liczba godzin kontaktowych:

wykład - 15

ćwiczenia - 30

Laboratorium/warsztaty-15

liczba godzin przygotowania się do zajęć, lektury - 15

liczba godzin przygotowania się do egzaminu - 15

Liczba punktów ETCS - 4.00

Zajęcia w cyklu "Semestr zimowy dla niestacjonarnych 2018/2019" (zakończony)

Okres: 2018-10-01 - 2019-03-01
Wybrany podział planu:


powiększ
zobacz plan zajęć
Typ zajęć: Ćwiczenia, 15 godzin więcej informacji
Laboratorium/warsztaty, 10 godzin więcej informacji
Wykład, 15 godzin więcej informacji
Koordynatorzy: Grażyna Walczak
Prowadzący grup: Mariola Łygas, Grażyna Walczak
Lista studentów: (nie masz dostępu)
Zaliczenie: Egzamin
Opisy przedmiotów w USOS i USOSweb są chronione prawem autorskim.
Właścicielem praw autorskich jest Akademia Pedagogiki Specjalnej im. Marii Grzegorzewskiej w Warszawie.